Zamanın Sonu Şiir Oku

Zaman Saat İnsan


Şiir oku 9. Şiir: Zamanın Sonu (Mustafa Sönmez)


Zaman tükeniyor
Sonunda bir gün bitmiş olacak
Fakat zaten başlangıç
Çizgisinin üzerinde
Bitiş çizgi olan bir koşu yolu gibidir
Zamanın içinde yaşam...
Bulunduğum anın içinde
Sanırım uzun bir koşudayım...
Oysa günler geçtikçe
Anlıyorum artık
Başlangıcı ve sonu aynı
Bir anlık zaman içinde
Bir sanrı bu geçip giden
Gelecekteki günler...
Bir kurtarıcı zaman,
Bütün yaşamın bir anda
Olup bitmesini engelleyen;
Her şeyi sıraya dizen...
Belki de çoktan her şey bitti;
Aynı anda var bütün
Sevinçler, üzüntüler;
Zamanın ıssız bir yerinde
Beni bekleyen sevgili ile karşılaştım çoktan...
Belki de öldüm çoktan,
Evrenin derinliklerine savruldu
Her bir atomum,
Farklı bir formda bir yıldızda yaşam buldum...
Artık bir umut kalmadıysa
Susup derin bir yalnızlığın içinde
Sıkışıp kalmışken
Bu İstanbul’un çılgın
Kalabalığının içinde;
Belki zamanın bir anında
Çıkmıştır bu kalp
Bu kalabalığın yalnızlığından;
Zamanın ileri bir
Anında yaşıyorum belki de
Kim bilir hızla
O anları algılamaya doğru gidiyorum.
Zamanımız tükenmiyor,
Tükenen sadece biziz.
Ve biz hala farkında değiliz
Bütün başlangıçların, 
Bitişle eşit olduğunun…

Her hakkı saklıdır. Kesinlikle alıntı yapılamaz, hiç bir yolla çoğaltılamaz. ©


Post a Comment

Daha yeni Daha eski